top of page

FAVORIET OP VRIJDAG - WEEK 19

En, hebben jullie al op een terrasje gezeten? Ik gister weer voor het eerst en ik heb er werkelijk elke seconde van genoten. De meisjes van de bediening kregen nog net geen staande ovatie. Wat een feest. Verder deze week: over de zin en onzin van je angsten overwinnen, over Tibetaanse monniken en een meesterwerk van een podcast. Happy weekend!

Geluksmomenten overvallen je meestal tijdens een onbewaakt ogenblik. Niet wanneer je er eens lekker voor gaat zitten en denkt "kom, laat die opperste staat van gelukzaligheid nu maar tot me komen." Geloof me, ik heb het geprobeerd. Lag ik heel zen tijdens een spa-weekend in een luxe landgoed allerlei aromatische geuren op te snuiven, werd ik ondertussen bloednerveus van de masseuse die mij iets te kumbaya was, maakte ik me druk of ik wel op tijd zou zijn bij mijn volgende afspraak bij de manicure, en kreeg ik de zenuwen van de tingel-tangel muziek die uit de speakers kwam.


Tibetaanse monniken? Mij niet bellen

Chantende Tibetaanse monniken? Mij niet bellen (there, I said it). Op zich raar, want ik ben fan van yoga, hou op z'n tijd van rustgevende muziek en zeker van luxe landgoederen. Als je mijn blog al wat langer volgt weet je bovendien dat ik een lichte obsessie heb voor geurkaarsen. Maar ik zat waarschijnlijk niet zo lekker in mijn vel toen, en was me te hard aan het focussen op het pakken van mijn geluksmomentje. Werkt natuurlijk voor geen meter.

Die naam klonk wat onheilspellend, maar er stond vast wel een veiligheidshekje, dacht ik naïef.

Tijdens een reis door Colombia zei iemand ooit tegen me dat ik eens wat vaker uit mijn comfortzone moest stappen. Want door nieuwe ervaringen op te doen kom je dichter bij je doelen en wordt het nastreven van geluk een stuk eenvoudiger. "Dat heb je gewoon rechtstreeks uit een zelfhulpboek geplukt," dacht ik lichtelijk geïrriteerd, maar ik ben de flauwste niet en besloot me diezelfde dag nog aan te sluiten bij een groepje hikers dat de Paso de Angel trail zou gaan doen. Met als absoluut hoogtepunt – letterlijk – de Angel's Step. Die naam verontrustte me enigszins, maar het uitzicht scheen maravillosa te zijn en ik was in de naïeve veronderstelling dat er vast wel een hekje zou staan voor de veiligheid. Dat was niet het geval. Na een wandeling die op zich kalmpjes begon, stond ik na twee uur klimmen mezelf keihard te overwinnen op een richeltje van 33 cm breed met aan weerszijden een diep ravijn. Mijn toenmalige geliefde loodste me eroverheen ("wat je ook doet, NIET naar beneden kijken!") en terwijl ik, huilend van de zenuwen, de overkant had bereikt, kwamen mijn wandelmaatjes al highfivend naar me toe gerend. "You did it!" "Ben je niet trots op jezelf?" "Je hebt je hoogtevrees overwonnen!" Het enige wat ik dacht was: "Je kan me nog meer vertellen. Dit. Nooit. Meer. "


Hoe laat komt de helikopter?

Nog trillend op mijn benen liep ik achter de groep aan, het dal in. Want daar was de belofte van een waterval, van een vers gegrild visje en van koud bier dat we eindelijk uit onze rugzakken konden halen. Net toen ik van de schrik was bekomen, vertelde de gids dat er twee weken terug een Mexicaans stel was verongelukt in datzelfde ravijn, daar waar ik een kwartier geleden nog had staan te balanceren. Ik besloot die opmerking te negeren, nam een duik in de koude rivier, en stond mezelf toe te genieten van de ongerepte natuur. Dat geluksmoment was helaas van korte duur, want toen ik terloops vroeg hoe laat de helikopter zou komen om ons op te halen, keek de gids me verbaasd aan. Die helikopter kwam niet, was er nooit geweest ook. Taxi dan misschien? "No taxi, lady. This is the jungle." We moesten dezelfde weg weer terug. Hoe ik voor de tweede keer die helletocht heb doorstaan weet ik niet meer, maar ik heb het overleefd. En bedacht me: niets mis met af en toe uit je comfortzone stappen, maar liever niet rechtstreeks de hemel in.


Beter beleef ik mijn geluksmomentjes op een wat minder grootse en meeslepende manier. Zoals deze week, toen ik met papa in het ziekenhuis was voor zijn vierde chemo. Toen ik op een onbewaakt ogenblik wat uit het raam zat te staren, ving de oudere dame in het bed naast hem mijn blik. "Pas je een beetje op jezelf meisje?" zei ze zacht. "Je humor blijven houden hè. Dat sleept ons er doorheen." En ze gaf me de liefste knipoog ooit.


1. KIJKTIP VAN DE WEEK

Met enig gevoel voor understatement zou ik willen zeggen dat 2021 soms best zwaar is. Verdrietige en vrolijke momenten wisselen elkaar af, als eb en vloed. Dat is een constante factor, en juist dat gegeven biedt ook wel rust. Je zou zeggen dat je in dit soort tijden pittige tijden gebaat bent bij het kijken naar luchtige series, The Office of Modern Family ofzo. Even gedachteloos, hardop lachen om de fratsen van David Brent of Phil Dunphy. Als ik me down voel, wat trouwens niet vaak gebeurt, is David Brent die Freelove Freeway zingt tijdens een salestraining op kantoor hét fragment om me weer op te beuren. Ik heb die scène al honderd keer gezien denk ik.

You dance? Big time.


Maar deze week besloot ik het over een andere boeg te gooien en keek ik naar een serie die ik zo ontroerend vond, dat ik er een compleet familiepak tissues doorheen heb gewerkt. Ik heb het over I.M., een dramaserie gebaseerd op het gelijknamige boek van Connie Palmen. Over haar grote liefde, de markante Ischa Meijer, weergaloos vertolkt door Ramsey Nasr. Een verhaal over onstuimig verliefd worden, over wanhoop en verlies. Maar ook over taal, Franse chansons en Amsterdam in de jaren negentig. De liefde spat van het scherm af, net als het ongemak (ik moest zo nu en dan echt even wegkijken). Je kunt HIER de trailer bekijken. Te zien op NPO Start.


2. PODCAST VAN DE WEEK

In het Zuidwesten van Ierland liggen een aantal rotsachtige schiereilanden die één van de uiterste punten van Europa vormen. Een woest landschap dat in de zomer als een magneet op toeristen werkt, en waar tijdens de lange, kille winters de stilte alleen wordt doorbroken door het beuken van de Atlantische oceaan op de kust en het gekrijs van de meeuwen. Het is een plek waar de meesten niet dood gevonden willen worden, maar ook allerlei blow-ins aantrekt: mensen van buiten de streek die op de rust, de grillige natuur en de isolatie afkomen. Kunstenaars, schrijvers, landlopers: ze vormen een wonderlijke mix met de locals, maar op een ruzie in de kroeg na, gebeurt hier nooit wat.

West Cork podcast