top of page

5 X FAVORIET OP VRIJDAG - WEEK 51

Happy Friday! Op de valreep rollen we het weekend in – tijd maakt niet meer zoveel uit nu we massaal in lockdown zijn lijkt het. Genoeg te beleven toch deze week: ik Zoomde met mijn leesclubje over een boek dat wat minder luchtig bleek dan ons was verteld, ontdekte een nieuwe guilty pleasure, besloot brieven te schrijven naar een vreemde en mijn platenspeler weer van zolder te toveren.

happy friday the happy files pink confetti girl

Goed, ik zit sinds kort dus in een boekenclub. Een idee van één van de 11 vriendinnen met wie ik tijdens de Hotelschool in Den Haag in het mooiste studentenhuis (met de mooiste meiden) van Scheveningen woonde – het bestaat nog steeds. Sylvia, want zo heet ze, gooide haar plan in de groep en vier van ons hapten toe. Je moet toch wat tijdens de nieuwe lockdown waar we ons met z'n allen in begeven. Ok, één van ons is CEO van een verzekeringsmaatschappij, de ander directeur van een basisschool en de rest heeft ook een behoorlijk hectische baan (of in mijn geval: een druk freelance bestaan), maar het breekt zo lekker de week, met een goed boek in bed kruipen, of een I-pad, afhankelijk van de sterkte van je leesbril.


Gisteravond hadden we via Zoom onze eerste boekbespreking. Voor aanvang scrolde ik nog even terug naar het eerste berichtje van Sylvia, die speciaal voor de gelegenheid de 'Leesclub Snert' groepsapp had aangemaakt. "Ik dacht eerst aan 'Sapiens' of 'De Meeste Mensen Deugen' maar dat lijkt me best pittige kost," schreef ze. "Daar zie ik mezelf eerlijk gezegd niet doorheen worstelen. Zullen we eerst een wat makkelijker boek kiezen? De Avond is Ongemak bijvoorbeeld?"


Degenen die dit boek hebben gelezen weten: she couldn't be more wrong.

Lekker luchtig boek: De Avond is Ongemak. De kersverse leesclub kreeg een rolberoerte.

Want jemig: wat een mooi, maar ongelofelijk zwaarmoedig boek. Ik heb er me echt doorheen moeten worstelen, het soms zelfs weg moeten leggen omdat ik het niet meer trok, en ik was niet de enige. Te veel narigheid, te veel poep, te veel gereformeerde beklemming, te veel morbide experimenten op die geïsoleerde boerderij waar hoofdpersoon Jas met haar eigenaardige familie woont.


Toch waren er ook een paar momenten van herkenning.


Ik groeide op in een klein dorpje omringd door eindeloze weilanden. Gewoon tegen het Westland aan, zeker niet in de bible belt, maar veel van mijn klasgenootjes op de basisschool woonden op een boerderij. Het geruststellende fenomeen van dampende koeien in de stal, de geur van kuilvoer en het plezier van met je kaplaarzen door de zompige modder stampen, dat ken ik. Ook gebruikt auteur Marieke Lucas Rijneveld wonderschone metaforen, die de wereld van de fantasierijke, twaalfjarige Jas prachtig omschrijven. Die wereld herkende ik. Toch waren we het er unaniem over eens: dit boek vergt wat van je als lezer en dat is niet erg, maar je moet er wel voor in de stemming zijn. Next! En graag wat luchtigs. Misschien iets van Saskia Noort ofzo (not gonna happen, ik waarschuw jullie maar alvast).

De boodschap was duidelijk: de volgende die een boek kiest, mag best voor wat meer luchtige kost gaan.

Geen makkelijk boek dus. Wel tien punten voor Sylvia: ten eerste omdat ze met het idee van een boekenclub kwam (want echt ontzettend leuk), ten tweede omdat ze over de gave beschikt om hartelijk om zichzelf te kunnen lachen, ten derde omdat ik dit boek toch niet had willen missen. En ook: bonuspunten voor leesclubgenootje Channah, die gehuld in een kersttrui met flikkerende lampjes in beeld verscheen.


Na onze boekbespreking werden er wat glazen wijn bijgeschonken, kussens opgeschud en huisdieren de kamer uitgejaagd ("Move it Karl.") We zoomden vrolijk verder, over wat ons bezig had gehouden de laatste tijd, over ontwikkelingen op het werk, over de kindjes en pré-pubers, over grote en kleine belevenissen. Zo vertelde Fleur dat ze een ouderwetse pick-up voor haar verjaardag had gekregen. En dat ze vervolgens het hele weekend plaatjes had gedraaid. En hoe tof dat was. Albums die op zolder lagen te niksen werden naar beneden gehaald, zorgvuldig van een laagje stof verlost, en liefdevol op de draaischijf geplaatst.


Haar zoontjes keken eerst wat bevreemd naar het apparaat, maar vonden het al snel fantastisch en dansten op hun aller-coolst mee op 'Little Red Corvette' van Prince en de allereerste house hits van Turn-up-the-Bass (lezers die puber waren in de jaren negentig hebben nu een aha-erlebnis vermoed ik). Een trip down memory lane volgde: het eerste plaatje van Channah was die ene hit uit de film Annie (allemaal: The sun will come up...tomorrow!), ik noemde mijn blauwe smurfenplaat en ons vriendinnetje Mijke vertelde dat het nu misschien wel eens tijd werd de platencollectie van haar veel te vroeg overleden vader weer eens te beluisteren. David Bowie, The Stones, Velvet Underground. Mooi hoeveel je muziekvoorkeur zegt over je karakter, over de tijdsgeest en het gezin waarin je opgroeide. Ik ben benieuwd: wat is het eerste lp-tje dat jij kocht?

1. BOEK VAN DE WEEK

Drie keer raden wie zichzelf opwierp om een nieuw boek te kiezen voor de leesclub? Ik natuurlijk. Niet omdat ik nou altijd haantje de voorste wil zijn, wél omdat ik razendbenieuwd ben naar 'De Waarheid over de zaak Harry Quebert' van Joël Dicker, een jonge, Zwitserse schrijver. Deze thriller uit 2014 werd enerzijds verguisd door de Volkskrant (want: toonaangevende Franse literatuurprijzen gewonnen terwijl het niets meer dan een spannend verhaal is, zo schreven ze nuffig), en anderzijds door het boekenpanel van DWDD unaniem verkozen tot boek van de maand. Zij noemden het een slaapsteler, wat ik een beeldschoon woord vind, een boek dat je niet neer kan leggen vanwege de onverwachte plotwendingen en de treffende sfeerbeschrijving van een slaperig stadje in New Hampshire.

Literatuur of niet, een goed boek is gewoon een goed boek.

Kortom, een boek dat je 620 pagina's lang doet verlangen naar meer, je uit je slaap houdt en waarvan je baalt dat het uit is (als ik de meeste recensies mag geloven), dat is wat mij betreft een geslaagd boek. Literatuur of niet. Ik verheug me.